Herb Katalonii

herb_kataloniiHerb Katalonii to cztery czerwone słupy w złotym polu. Koroną rangową  jest zamknięta korona królewska. Godło herbu jest znane w heraldyce jako Cztery  Słupy popularnie nazywane czterema pasami, chociaż technicznie taki opis jest niepoprawny.

Pod koniec XVII wieku ustalono hierarchię koron i sposób ich kodowania. Jedynie korony  zamknięte odnoszą się do cesarza, królów i książąt krwi zawierając odpowiednie cechy, a korony otwarte odnoszą się do diuków, markizów, hrabiów, wicehrabiów i baronów, każda z nich posiadając charakterystyczny kształt.  Korona zamknięta pojawia się na pieczęci urzędowej miasta Barcelona (Sigilli dictae civitatis sive municipi) w dokumencie z 1705 znajdującym się w Krajowym Archiwum Historycznym, w Dziale  Państwa, w dokumentacji arcyksięcia Karola III zabranej do Madrytu. Jest to kwadratowa pieczęć z czterema słupami  i dwoma krzyżami w każdej ćwierci oraz z poprawną zamkniętą koroną królewską. Pieczęć ta pochodzi z okresu poprzedzającego Dekret Nueva Planta wprowadzający absolutyzm korony hiszpańskiej.

Herb Katalonii nie jest dzisiaj jej oficjalnym herbem. Został on pominięty w artykule 8 dotyczącym symboli Katalonii w Statucie Autonomii Katalonii z 2006 roku. Z tego względu Katalońskie Towarzystwo Genealogiczne stwierdza, że Katalonia nie posiada herbu oficjalnego, chociaż na tytuł ten zasługuje par excellence znak nazywany Cztery Słupy.

Historycznie można zobaczyć te cztery słupy w katalońskiej Konstytucji, na okładce tomów opublikowanych pod tytułem  Constitvtions y Altres Drets de Cathalvnya (Konstytucja i inne prawa Katalonii) zatwierdzone  przez Kortezy Monzón (1585) i Kortezy Barcelony (1701)

Czerwony słup jest początkowo technicznie heraldycznym znakiem hrabiów Barcelony. Następnie staje się on znakiem osobistym i rodzinnym królów Aragonii i hrabiego Barcelony od Alfonsa Wstydliwego po Ferdynanda II Katolickiego oraz władców Majorki, którzy w niczym znaku nie zmodyfikowali. Będąc  nadal znakiem osobistym i rodzinnym w końcu stał się on znakiem każdego z regionalnych stanów Korony Aragonii. Kiedy wygasła w roku 1410 dynastia z Barcelony, nowa dynastia Trastamara pochodzenia hiszpańskiego przyjęła znak poprzedniej dynastii.

Od królów dynastii austriackiej heraldyczny znak personalny stanie się znakiem króla wraz z herbami królestw pod jego rządami. Tak więc herb królów stal się także herbem ich terytorium. Należy  jednak zauważyć, że w każdym z państw Habsburgów Korony Aragonii i Balearów w szczególności cztery słupy są nadal symbolem instytucji  władzy królewskiej jako władzy najwyższej.

Legenda z Walencji spisana  w XVI wieku przypisuje herbowi pochodzenie mityczne. Według tego cztery słupy królewskie powstały jako ślad  czterech zakrwawionych palców Karola Łysego pozostawionych na złotej tarczy Wilfreda Włochatego w dowód wdzięczności za dzielne wsparcie w walce. Według Martina Riquer legenda została stworzona przez historyka z Walencji Pedro Antonio Beutera, który ją  włączył do swojego dzieła  Druga Część Ogólnej Kroniki Hiszpanii (1555), inspirowanego przez hiszpańską kronikę z roku 1492.