Historia Katalonii Średniowiecze

Karol Wielki założył Marchię Hiszpańską na terytorium obecnej Katalonii po to, by bronić chrześcijan przed muzułmanami. Marchia stanowiła terytorium graniczne i podlegała  ciągłym zmianom organizacyjnym w zależności od stopnia  porozumienia z arabskimi sąsiadami.

Wilfred I Kudłaty zjednoczył  hrabstwa w Urgell,  Cerdanya, Barcelonie i Gironie, które stawały się coraz bardziej niezależne od Franków. Biorąc pod uwagę Borrella II, hrabiego Barcelony, można uważać, że hrabstwa te uzyskały dość dużą niezależność od Franków, bowiem  Borrell uznał za stosowne zerwać więź wasalną wobec króla Franków, kiedy ten nie pomógł mu w obronie przed atakiem Al-Mansura na Barcelonę w roku 985.

Społeczeństwo w tamtych czasach było przede wszystkim społeczeństwem wiejskim. Każda wioska produkowała to, co było potrzebne do przeżycia, wytwarzając  niewielką nadwyżkę, co powodowało, że i handel był mizerny. Wśród istniejących miast  zyskiwała na znaczeniu Barcelona.

Porażka Aragończyków w bitwie pod Muret w dniu 13 września 1213 roku i śmierć króla Piotra Katolickiego oznaczały koniec ekspansji Korony Aragonii na terenach Oksytanii. Ekspansja będzie trwać nadal nadal w kierunku Walencji, na Balearach i w innych częściach basenu  Morza Śródziemnego.

Wczesne Średniowiecze to okres szczytowy obecności historycznej Katalonii pod władzą korony Aragonii. Monarchowie aragońscy (zwłaszcza Jakub I Zdobywca) podporządkowali sobie część terytoriów arabskich, co spowodowało rozprzestrzenianie się języka katalońskiego. Ponadto silna flota zdobywała basen Morza Śródziemnego. Powiedzenie z tamtych czasów głosi, że „żadna ryba nie miała odwagi pływać bez wsparcia czterech słupów”. Wtedy to powstały główne kroniki katalońskie Tirant lo Blanc, Curial oraz Guelfa i pojawiły się takie osobowości, jak Ramon Llull.  Był to złoty okres w historii Walencji.

Przechodzenie z feudalizmu w państwo monarchiczne stworzyło system polityczny oparty na paktach, czyli na ograniczeniu władzy królewskiej przez sądy, w których  reprezentowane były trzy stany: szlachta, duchowieństwo i mieszczanie. Taki system doprowadził do powstania w XIII wieku takich instytucji rządowych, jak Reprezentacja Generalna (od 1359 roku znana również  jako Generalitat Katalonii), które stopniowo zaczynały odgrywać coraz większą rolę polityczną. Rząd powstał dzięki  Parlamentowi (1214) i władzom lokalnym, wśród których była Rada Stu Barcelony.

Śmierć króla Marcina Ludzkiego (1410) stała się okazją do przeprowadzenia wyborów pomiędzy różnymi pretendentami do tronu Aragonii. Elekcja miała miejsce w trakcie Ugody z Caspe w roku 1412 i wygrała ją dynastia Trastamara przeciwko Jaume d’Urgell, który nie zaakceptował wyniku, zbuntował się, za co został uwięziony aż do śmierci.

Maksymalne terytorium zajmowane przez Koronę Aragonii w XIV wieku obejmuje oprócz dominium na Kontynencie  Baleary, Sardynię, Królestwo Sycylii, Królestwo Neapolu i księstwa Aten i Neopatrii.

W roku 1479 małżeństwo  Izabeli Kastylijskiej i Ferdynanda II Katolickiego, obojga z kastylijskiej dynastii Trastamara, połączyło losy królestw. Niektórzy badacze widzą w tym fakcie  narodziny Hiszpanii. Jednakże nie możemy ignorować faktu, że Korona Aragonii zachowywała wszystkie swoje instytucje aż do momentu publikacji Dekretów Nueva Planta. W rzeczywistości pierwszym królem nazywanym królem Hiszpanów (w liczbie mnogiej) będzie Józef Bonaparte w roku 1808 roku zgodnie ze statutami z  Bayonne. Jego poprzednik Karol IV nadal używał ciągu tytułów, w tym Algarve, Jelusalem i Gibraltaru. O jednej Hiszpanii będzie mowa dopiero w konstytucji hiszpańskiej z 1978 roku.

Wzrost Imperium hiszpańskiego (w Europie i po odkryciu Ameryki) oraz kryzys wewnętrzny w Katalonii  doprowadził Katalonię do zjawiska kastylizacji społeczeństwa (zwłaszcza szlachty)…