O wolność, demokrację i sprawiedliwość, chcemy głosować 9 listopada

herb_kataloniiTradycyjna katalońska mitologia przypisuje założenie Katalonii Otgerowi katalońskiemu. Stało się to około roku 733. Bratanek Otgera Wilfred Włochaty (840-897) stał się inicjatorem niezależności ziem katalońskich w ramach dynastii Karolingów. Hrabia Borrell II w roku 987 oficjalnie potwierdził deklarowaną niezależność. W roku 1151 Ramón Berenguer IV poślubił księżniczkę Peronella, stając się, dzięki temu, hrabią Barcelony i królem Aragonii, jako monarcha szanując prawa i tradycje każdego regionu oraz cechy charakterystyczne każdej kultury. W XII i XIII wieku widzimy ekspansję Korony Aragonii, która podbijała ziemie nad Morzem Śródziemnym, szczególnie w okresie panowania Jakuba I. Korona Aragonii obejmowała trzy kraje, Aragonię, Katalonię i Walencję. W roku 1365 za panowania Piotra IV Aragośkiego ustanowiono Rząd Katalonii. Śmierć bez spadkobierców Marcina Humanisty, ostatniego króla w tej serii, otworzyła kryzys sukcesji, rozwiązany w roku 1412 powołaniem na tron aragoński Ferdynanda Antequera z kastylijskiej dynastii Trastamara. W roku 1469 następca Ferdynanda Antequera, Ferdynand II poślubił królową Izabelę Kastylijską, tym samy prowadząc Koronę Aragonii w ramiona unii dynastycznej z Kastylią, chociaż każde terytorium zachowało, przy tym, własne instytucje polityczne i swój pieniądz. Za panowania Filipa II rozpoczął się okres upadku. Rozpoczął się okres konfliktu między instytucjami katalońskimi i monarchią, właczając w to międzynarodowy autorytet cesarza. Konflikt wybuchł gwałtownie w roku 1640. Katalonia uzależnia się od Francji, a Francja – mimo podpisania paktu w Peronne w dniu 19.09.1641 roku faktycznie traktatu nie przestrzega. Traktat pirenejskie w roku 1659 sankcjonuje francuską aneksję Roussillon, Conflent, Vallespir i części Cerdanya. Po śmierci Karola II w roku 1700 zwrócono się do instytucji katalońskich o akceptację króla Filipa Andegaweńskiego. Jednak praktyczne naruszenie Konstytucji i nieufność wobec Burbonów doprowadziła do wyboru w roku 1702 arcyksięcia Karola Habsburskiego jako następcy Karola II. W pakcie genueńskim z 20 czerwca 1705 roku, Anglicy zobowiązali się wprowadzić własne wojsko do Katalonii i przestrzegać Konstytucji. Los Katalonii politycznie został przekreślony wstąpieniem Karola Habsburga na tron cesarski w roku 1711. Natychmiast rozpoczęły się rozmowy, które doprowadziły w końcu, do traktatów w Utrechcie i Rastatt (1713/14).
W roku 1712 roku wojska alianckie wycofały się z Półwyspu, a Katalonię pozostawiono własnemu losowi. W kwietniu 1714 roku rozpoczęło się oblężenie Barcelony, bronionej przez oddziały utworzone przez mieszkańców, pod dowództwem Antonio Villarroela i Rafaela Casanovy. Ostateczny szturm na miasto nastąpił w dniu 11 września. W wyniku zwycięstwa militarnego Filipa V zniesiono Radę Generalną, wraz z Radą Stu w Barcelonie i Reprezentację szlachty. Filip V zatwierdził swoje prawa do podboju Dekretem Nova Planta, opublikowanym w Katalonii w dniu 16 stycznia 1716, w którym ustanowił system polityczny, wykluczający reprezentację społeczną Katalonii. Kryzys monarchii Burbonów i okupacja napoleońska w roku 1808 stworzyła próżnię, która umożliwiła samoorganizację poszczególnych prowincji w Hiszpanii, co zostało zawarte w preambule do konstytucji z 1812 roku. W roku 1822 liczbę prowincji zwiększono do 52 – Katalonię podzielono na cztery, istniejące do dzisiaj. Już w XX wieku rząd zezwolił, dekretem z dnia 12 grudnia 1913 roku, na federacyjny samorząd w prowincjach hiszpańskich. Z możliwości tej skorzystały tylko prowincje katalońskie, co umożliwiło ponowny rozkwit Katalonii, jako podmiotu politycznego w ramach Hiszpanii. Enric Prat de la Riba został wybrany na Prezydenta Wspólnoty w dniu 6 kwietnia 1914 roku. Z punktu widzenia polityków katalońskich, Wspólnota była pierwszym, skromnym krokiem w kierunku autonomii Katalonii. W ramach Paktu z San Sebastian z 17 sierpnia 1930 roku, hiszpańskie partie republikańskie zgodziły się na ogólny projekt przyszłej zmiany systemu, który obejmował polityczną autonomię Katalonii w ramach tworzonej Republiki. Po wyborach samorządowychw dniu 12 kwietnia 1931 roku, które spowodowały upadek monarchii, 14 kwietnia Francesc Macià jednostronnie ogłosił Katalonię jako „republikę w ramach Federacji Iberyjskiej”. Po powstaniu, w dniu 4 października 1934 roku, rządu Republiki, który był anty-republikański i przeciwny autonomii, w Katalonii jednostronnie ogłoszono powstanie „Państwa katalońskiego w ramach Hiszpańskiej Republiki Federalnej” , co miało miejsce 6 października, lecz powstanie zostało przerwane w tym samym dniu przez Walne Zgromadzenie Katalonii, a rebeliantów osadzono w więzieniu. Po wojskowej okupacji Katalonii w 1939 roku, zlikwidowano Rząd i cofnięto swobody obywatelskie, co było początkiem okresu pozbawienia demokracji. Premiera Rządu osądzono przed sądem wojennym i rozstrzelano w twierdzy Montjuïc w dniu 15 października 1940 roku. Po jego śmierci, Josep Irla, który został wybrany na przewodniczącego Parlamentu Katalonii w 1938 roku, zajął, tymczasowo, stanowisko szefa rządu na uchodźstwie, a w 1945 roku utworzył, tamże, nowy rząd. Po śmierć generała Franco w dniu 20 listopada 1975 roku natychmiast powołano Juana Carlosa I na króla Hiszpanii i otworzono proces przejścia od dyktatury do demokracji, co doprowadziło, również, do restytucji Rządu Katalonii. Konstytucja z roku 1978 głosi „nierozerwalną jedność narodu hiszpańskiego”, lecz, jednocześnie, uznaje prawo do samorządności w przypadku „narodowości i regionów”. W dniu 18 grudnia 1979 roku Statut Autonomii Katalonii został ratyfikowany przez króla JuanaCarlosa I W 2006 roku zatwierdzono nowy Statut Autonomii zatwierdzony przez obywateli katalońskich. Statut ten, jednak, doznał tak wielu modyfikacji, że jego realizacja coraz bardziej oburza naszych obywateli. W dniu 28 czerwca 2010 roku Sąd Konstytucyjny zaskarżył Statut. W 2012 roku próbowano zawrzeć Pakt Fiskalny, co zostało całkowicie zignorowane. Mieszkańcy Katalonii zaczynają reagować, a w dniu 11 września 2012 roku ponad półtora miliona ludzi wyszło na ulicę, co spowodowało, że w roku 2013 ulica katalońska w połączeniu w oparciu o wyniki wyborów parlamentarnych z 25 listopada 2012 roku, połączyły wysiłki ​​społeczeństwa obywatelskiego i polityków we wspólnej woli politycznej, aby znaleźć ostateczne wyjście z sytuacji, którą spowodował rząd centralny swoimi próbami ponownej centralizacji władzy. Zgodnie z wolą obywateli uchwalono na dzień 09 listopada 2014 roku odbycie Konsultacji, w ramach której Katalończycy mogliby zdecydować o swojej przyszłości. Główne partie hiszpańskie i media wyraźnie stojące po stronie centralizmu, a nawet z możliwymi akcentami anty katalońskimi, robią nieustannie wszystko, aby uciszyć głos obywateli. W dniu 11 września 2014 roku pokazujemy V na znak zwycięstwa (Victoria), co jest także początkiem słów „Chcemy głosować” (Volem votar). Z taką wolą spotkały się ponownie w Barcelonie prawie dwa miliony ludzi, ponownie wołając o wolność, przy zdecydowanej większości społeczeństwa obywatelskiego, która popiera konsultację, wraz z większością partii politycznych. 98% Rad gminnych wyraźnie wsparła konsultację. Jak można zauważyć w trakcie naszej historii, Katalonia zawsze walczyła o to, aby żyć i postępować w oparciu o wzajemny szacunek wśród wszystkich innych narodów.

Co myślisz?

*